Düet-i Son-haz....

Hazal...

Gözündeki esrarı duman duman çektim yar

İçim kan deminde yine parelendim sana yar

Sukutuna kurşun sıksa da azılı gözlerim

Dilimden izin çıkmaz vurgun yemeyesin yar...

Songül...

Kaç akşam daha sabır gösterir yıldızlar bilinmez

Kaç yastıkta daha solurum kokunu

Kaç ömre sığdırırım suretini bir bilsen

Kaç aşkı yama ederim gecelerime ey yar...

Hazal...

Can! nefesin ensemde titrekliğim bu yüzden

Ellerim terler adınla kavruk yürek

Ve dilimden dökülür en zıvana sözcükler

Yastığıma akar zalimane tümceler...

Songül...

Bir sokak lambası titrekliğidir cesaret bende

Ve ya ışığın kesilmesidir zamansız düşümünde

Gece en azılı feryadıyla karışır zülfün tellerine

Bir kırışıklığa hayat adarım bende sebepsizce...

Hazal...

Dur ki bitmedi, güve düşmüş bedenime

Son sözü saplayacak gözlerine gözlerim

Kırağına yenik hasretim gün yüzünden ırak

Sebebim dedim sebebim teneşirde helallik veresin

Songül...

Sebep mi dedin ey yar!!!

Nicedir sebepsizliğime ederim ahu zar

Bir hayal sandığı dolu türkülerim

Ben seni yetim düşlerimde sevmişim...

Hazal....

Adını sinemde lahika, güncemde yıldız saydım

Çelik kafesinde göğsümün darağacına astım

Sebepsiz değil ağıtı coşkun yanımın

Dilim dilim tuzlanır an kesiği yüreğim...

Songül...

Kozasından çıkamam gönlümün

Büyütemem kanatlarımı uçuramam sana hasreti

Öksüz sözlerim kan akıtır heceye

Sabreyle de deli gönlüm sabreyle...

Haz. Son...

Güneşi avuçlamak ne kadar uzak bize

Özlem ise en yakıcı güneşten daha sıcak...

Düşmeyi gör içine...!!!!

Ne kadar kavurursa güneş gönlünü

Unutma ki gün güneşe merhaba der...

Her merhaba hayata

Bir kere borçlu gider...!!!

Songül & Hazal Karadağ ortak yapımıdır...

Made in KARADAĞ...