''Dumanlı Dumanlı Oy Bizim Eller''

eylülün sarı cinneti

içinde saf aşıkların

mavi kavgaların

ve ihanetsiz dostlukların barınamadığı

makamı kan-ter içinde bir şarkıdır hayat

şu masmavi

şu berrak gök kubbenin altında

aralasam günün kapısını, hüzün sızıverir umutla sevinç arasına

ne yüzünün karanlığından utanır zaman

ne de yorulur yalanlarından

anne

silindiğim yerden hayatın sularına

yeniden yazılmak var mı

söyle

taşlar bile sessiz değildir

insanım demeye utanıyorsam, isyan etmiyorsam eğer

haksızlığınıza boyun eğdiğimdendir, kırılacağını bildiğimdendir sesimin

keşkeler

acabalı tümceler katlediyorum

dilim yara içinde

bekleyişim kan rengi

şimdi ben, tükeniş göğüne açılan karanlık bir sokaktan

kristal bir vazo gibi tuz buz olmuş umutlar seyrediyorum

acar bir mevsim göveriyor dudaklarımda

şimdi ben, kendimi kilitli kapılara vurmayı

ağlarken susmayı öğreniyorum anne

bir sığıntı gibi dünyada

bitmeyecek biliyorum, her sabah kutsanacak yalnızlığımın ıslığı

bu yüzden, kardelen gözlerim hiç umulmadık bir anda

delip parçalasın istiyorum

bir yetim gibi ağlatıyorum anılarımı

binlerce inilti patiska perdeler ardında

şimdi ben çocukluğumun acılarını arıyorum anne

uykularımı çiğneyerek geçiyorum, bir anlığına unutuyorum tenhalığımı

belki bir ışık huzmesi saçılır gönlüme, gamzelerime, sözcüklerime

şimdilerde ne diliyorum biliyor musun anne

düş perilerinin gebe kalmasını

binlerce anne doğurmasını istiyorum

hakkımdır diyorum

en ölümsüzünü istiyorum hem de

kış kekeme dilimde dönüp dönüp kendini doğuran taze bir masal, ,

ayazlar çoğaltıyorum, kalıp kalıp buz döküyorum dudaklarımda

kederdendir biliyorum, gözlerim bir daha ela olmayacak

bağdaş kuramayacağım ocağınıza

sevebilmek feda edebilmektir

gerektiğinde gidebilmektir diyordun

kendi ipimi kendim çekiyorum

binlerce kez ölüp binlerce kez diriliyorum

bir çiçeğin üstüne titrer gibi titriyorum cesedimin üstüne

masalsız kentlere

kimliksiz adreslere yazdınız adımı

elimi bıraktınız

-------yüzümü sildiniz

--------------tuz buz ettiniz

şimdi ben, bir rüyadan sabahına anımsanmayan izler karıyorum

şimdi ben, hesaptan düşmüşlüğüme, akıldan çıkarılmışlığıma yanıyorum

kanayan bir yaranın ağrısı nasıl anlatılır anne

sızlayan bir nehir taşıyor bir yerlerde

içinde ben

dokun anne, dokun

dokunabilirsen

güneşin ısıttığı günebakanlar, arkları dolduran yemyeşil otlar

ve sıra sıra dizili ağaçlar dile geliyor

dile geliyor ölümümü imleyen uzattığınız yollar

çekiliyorum yüreğimin gölgesine

hasreti saf saf olmuş yalansız gülüşler özlüyorum

sürgünlüğüm sonbahar gibi omuzlarımda

şimdi ben avuçlarıma sızlamayı öğretiyorum

acınası bir dille

ne malınızı mülkünüzü

-----------ne yatağınızı döşeğinizi

------------------ne de altın yaldızlı hazinelerinizi istiyorum

hayalinizi

tutarlı bir varlık gösteremeyen erkek egemenliğinizi

kurduğunuz gelenekleri

bentleri engelleri yerle bir edip

ellerime alıp ellerinizi

sizi giydirmek

çıplaklığınızı örtmek istiyorum anne

odalarımda

--------soframda

---------------camlarımda

-----------------------aklımın ucunda

yüzümün ortasında büyüttüğüm toprak damlarınızdan

rengi tozdan dumandan sararmış ahşap kapılarınızdan

yıllardır içimde tuttuğum saçlarını dicle gibi uzattığım çılgın bir sabırla

şimdi ben hayata değil

sevdaya değil

kuş kanatlarında mutluluğa hiç

dişlerimin sinir uçlarına basarak

vedaya gidiyorum