Dün Daha Azdı, Yarın Daha Çok

Bahar sonundaydı.

Doğanın uyanışı sonlanırken,

Bense onun istisnalarıyla meşgulken,

Ayışığımdı, eğilip de yukarılardan,

Körelten zihnimi.

Son yudum sırasındaydı,

Güzelliğin içinde yıldızlar varken,

Güneş buluşurken benimle, şevkle,

Bir büyüydü, sessizce üstümden geçip,

Kaçıran bulutları.

Ruhum ıssızlıktaydı,

Damgalar yüreğime vurulurken,

Akşam yıldızı mağrur bakarken,

Daha çok seviyordum o ışıltıdan,

Senin huzurlu tebessümünü.

Rüzgar okşuyordu,

Gülümsemeye alışırken yanaklarım,

Sana doğru süzülürdü balkonum.

Bense oturup dakikaları sayarken,

Bilinçsiz saatlerde seni çizerdim.

Herhangi bir nefesimdi,

Senin ruhani bakışların akıp gelirken,

Sonsuza dek tenime yapışacak gibiydi,

Yaşamak senin huzurunu,

Ve hissetmek ruhların birleşebileceğini.

Peki şimdi nedir,

Heyecanlı yeniliği tatmış kalbimin,

Hisleriyle sırılsıklam yaşadıkları ?

Ütopyam, mutluluğum bu gece.

Her geçen günde, balkonumda,

Düşünürken yalnız ve seninle bir başımıza,

Demişlerdi ki bana "sevgi üst limittedir,

Ve azalır her geçen saniyende."

Ancak ben kayıbım demek ki,

Onların saçma, ukala sözlerinde.

Şimdi tek gerçek olan,

Kıyaslayıp dünü bugünüme,

Dün sevmemişim seni demek.

Ardından ise gülümsemek,

"Dün daha azdı sevgim, yarın daha çok !"

Şimdi seni seviyorum,

Yarın seni daha çok seveceğimi bilerek.