Dünya Belleği
eğilmiştim
sadece kısa bir süreliğine durmuş ve eğilmiştim dizlerimin üzerine
neye benzediğini hatırlamıyorum dünyanın
dünyanın da beni hatırlamaktan daha önemli işleri vardı
o sonsuzun içinde bir nokta
ben noktanın içinde bir zerre
içinde olduğumuzdan daha büyük şeyler taşıyorduk içimizde
ve bizimle birlikte dönüp duran başa sarmalı yollarımızda tükeniyordu zamanımız
her gün daha da büyüyen kaybolmak tehdidi
yaklaştırmalıydı bizi birbirimize
bizse kesişen yollarımızdan habersiz
birbirimizin tükenen zamanını hızlandırma çabasına girmiştik
bu bir suç olamazdı elbette
ama herkesin kendi kaderini tayin ettiği de söylenemezdi
biz küçüktük
ama geri kalan her şey
varlığımızın başında ve sonunda söz sahibi olabilecek kadar kudretliydi
buna rağmen
baştan alınacağını bildiğimiz yollarda dönüp durmaktan kendimizi alamıyorduk
ve işte
mücadelemizin büyüklüğü de
küçüklüğümüzün sınanmasından ileri geliyordu
fakat birbirimizi hatırlayacak kadar değildi birlikteliğimiz
biliyoruz
bir gün
sırasıyla kaybolacağız birbirimizin içinde
birbirimize dokunmuş
ama birbirimizi hatırlamadan…