Dünya Kollarımda Daraldı

Güneşi zifirinden astığımdan beri geceye

daraldı, dalgalandı dünya sanki kollarımda.

ateş böceklerinin nefsi, nefesinde d/inliyor,

ışığından belki dileniyor sanki kabuğuna yer.

fısıltısı, kırıntısı, kımıltısı ve de sızıntısıyla

gelecekten adımsayarak geldi ta geçmiş

beneklerini saçan kelebeklerin kanadında.

bin asır uyandırdı dokunduğum taşın teni

yokluklarından sayıyorum, yok sayılanları

bir ben kaldım bir de ben ağaç gövdesinde

ar damarından çatlamış cılız yaprak misali

lisanı farklı kuşağı, kılığı, kuşamı insan olan

aptal savaşlara tanıklık ediyorken yüreğim.

benliğimse esir ötenin gerisine düşmüş gibi,

düş gibi acılardan gelip geçiyor kanlı tarih

nedendir bir ben kabulleniyorum bu yenilgiyi

göğüne göğün kuşağını yamamış bir de ben...