Dur

sular yükseliyor yüreklerden

taşıyor içimizdeki yalnızlık

ne kadar çoğalsa içimizdeki damlalar

üstümüze üstümüze geliyor kalabalık

dur!

gülen yüzünün altında kalmış ıslaklık

izin ver güneşe bir defacık

silinsin geceden kalma karalık

yollar uzanıyor, yorgun akşamlardan

kısalıyor içimizdeki aşkınlık

ne kadar çok istesek o kadar kaçıyor

terkediyor bizi bu kutsal yaşanmışlık

Dur!

yüreğime ses ver

yeşersin bir defacık

alevlendikçe kora dönsün, bu küllenmişlik

ben yalnızlaştıkça kalabalıklaşan

bir yürek oyunuyum