Dürr-i Cân

Vesselâm! Düşlerimde,gönlümde bir yârasın

’Senden’geriye kalan benzi sararmış bir yüz

Ve firkâtı çengele şu bağrıma yâr asın.

Hançer olurken hasret yaramada yârasın.

Aşk ki ; doksandokuzdur! Senin sevdan oldu yüz,

Sûn akrep dudağından bana busen yarasın

İntizâr bahşet bana olma gülüm cellâdım.

Ayrılığı vuran ben eli kanlı cellâdım.

Vuslat nasipte varsa mutluluktan göz ağlar

Serzenişe kapılmaz dûada şifâ arar

Gücün yetmez derlerken yürüsün ya karınca,

Nûh tufanı koparır, cân candan yakarınca!

Ağır başlı sevdanın temelidir ki ar ar

İmtihândan geçerken ruha örülür ağlar

Visâl umuttu ama nasihât yaramazdı

Hisset ki ; ey sevgili, merhemsiz yaram azdı

’Ya nasîp’ dedim artık hüzün göze düşünce

Ben ki ; nice çileye hem baba, hem anayım

Ağaran siyâh saçı tel tel başımdan yolun

Sarıl! Ölüm sarmadan düşerse bana yolun

Tek dileğimdi seni görüp daim anayım

Sevda ’elif ’ gibi dik! Gurur dize düşünce

Vefâsız ömrümüzde acılardan gülen az

Bülbüle çıkmış adım yakışır âl güle naz!

Vuslâtı kelam