Düş Balesi

/unutulan bir aşk zaten yaşanmamıştır/

Hayatla dalga geçen bir balerinin

saçlarına tutunup özümsedim hayatı

kuşların sağanaklarını severken

günün tılsımlı ezberi geçerdi köprülerden

her su uğultusundan bir hikâye

her hikâyeden bir yaşam tortusu çıkar derdi annem

dörde beşe bölünmüş söylencelerle

matematiğin yarattığı saflığa dokunarak

aşkın ve ayrılığın denklemine tutunurdu insan

oysa ben hiç çözemedim denklemleri

yetmedi belleğim aşkın karmaşasına

saatler freni patlamışçasına küfürlüydü

ve ağzımda imlâsız bir boşluktu zaman

asfaltların izini silerken fütursuz kaldırımlar

yalnızca kaldırılamayan bir kuraldı aşk

kuralsızca çiğnenen öylesine eski

ve bize eksik anlatılan

nereye dönsem aklımda o yönsüz gürültü

sanırım şehir bizi arkadan vuracak

akşam sirenleri, gri duman, insan seli

arasında bir ?of' kadar boşluk

doldurulamayan şeylerin yarasında

pişmanlığın dudak izi

keşmekeş tadıyorum seni bugün gönlüm ağır

dilim yeni çıktı kavgalardan bağışla

ruh oyununda iki sihirli taş isek seninle

ya da çizgileri silik birer yazgı işiysek

kırık bir zebercet fısıltısıdır kulağımıza

göğün otağından düşen

muştusu bir ölüm kadar solgun

ve gece gibi sessiz

sorarsın belki de bir boşluğun odağında

neden bu denli sevdiğimi yalnızlığı

insan en yakınlarını sever sevgilim

sakın unutma bunu

labirentlerin çıkmazında cevap arayarak

beynimdeki gelgitlerle yorgun

bir histeri mahkûmu olduğumu sanarak

katık etmişim hayatı

bunca kadının kalabalığında

mantığın devinimini sorgulayarak

ama hayat

bir düşün gerçeğe dönüşümünün adı

beklenmedik bir zamanda

ve mekân lüksü olmaksızın

biliyorum ve sen de bilirsin bunu

ben bir balerinin saçlarında tutundum hayata

onları hiç kesme olur mu?