Düş Kırığı

/ kalabalıktır yalnızlık, sonra

derin bir yalnızlık, kalabalık../

kovalar daldırıyorum

düşümdeki kuyulara

birden

ağlıyor gökyüzü, taşıyor kendinden...

sığmıyor bulutlara

ömürlerimizin ünlem öyküsü...

her ayrılıkta yas mı tuta şehir yoksa

şehir mi yaslanır göğ(s)üme..

kim üşür yalnızlığını ?

kim saklar koynunda aşkları ?

kimse hatırlamayacak mı unutuşlarını

kimse... kimse unutmayacak mı hatırlayışlarını?

/ yalnızlıklar, kalabalıktır...

her kalabalık, derin bir yalnızlık.../

servi susuşlarını konuşursun

bulanık renklerin suskun şafağında..

bulutlar öpüşür

kendine sığmaz gökyüzü

kentine sığmaz...

sızmaz düşlerine hiçbir öpüş

hüzün yakışır anılarına biraz

birde saklı bir gülüş...

/ düşünün döşünde gülüş yarası

yaranın gülüşü; düş kırığı.../