Düş Olmaktan Çıktı Yaşamak....

getirirken düşlerini bana,

kanamasın kalbinde yediverenler,

güneşe doy,

buz kesmesin vücudun,

ellerin yetim kalmasın kollarıma......

inan;

bendeki sen,

........bu değilsin.........

/ah !

yaralı yüreğimin ivmesi,

donan gülüşlerimi,

tek hamlede diriltirsin....

ve bir göç masalını anlatır gözlerin/

kanda yoğun bir isyan,

şuh sesler çıkarırken,

kelamını çalarlar dilinden,

depreşirken aşka sövgün,

giden gölgene inat,

kararınca solar asaletin....

artık;

lekelenmiş ve hurdahaş ,

olmuştur ellerin.......

inan;

akla düşen,

.....ölüm değilsin....

/şimdi;

göğüne küskün yıldız gibisin,

fitne fucur,

aklında yalnızlığın,

yordamını ararsın...

ki,

yolunu bulasın/

farzet ki;

çıktığın keşif yolculuğunda,

..................yalnızsın...

farzet ki;

yanar bütün nehirleri,

..................dünyanın...

ve göğsünde hissettiğin ağrı,

bir çocuk ağlaması,

ya da ölüm sesli,

ney resitali...

usulca ayağının altından ,

kayar toprak,

artık düş olmaktan çıkmıştır,

yaşamak.....

farzet ki;

sen düş yaşamışsın...

farzet,

yaşamamışsın.....