Düş Öncesi Sıkıntı

arada kalır gitmek de

düş öncesi sıkıntılardan ötede durur

el ele iki yakalanma sonrasına unutkan

ve

güneş bir sokağın sessizliğine eş

sensizliğime yakıştır beni

yoksunluğumun üzerini örtmeden

yalnızlığıma rüzgarını iliştir

soluk soluğa yorgun argınken akşamın ömrü

soğuk ikliminde bütün bir gidişin

ve

her sabah ilk bakışına susarsa sussun

son aydınlığın da adındır ömrü

aklımda yağmur gibi zamansız gelişin

gidişi en erken geçim benim

mevsimler üstü tanıksız sıkıntım

alıp başımın altına koyuyorum yeryüzünü

gökyüzünü çekerek mahçupluğuma

rüyalarımda incinmesin diye yokluğun

geceyi de utandırmıyorum

uyanmak istemiyorum...