Düş Ve Kalem
Dudak uçlarından çalar gamzeyi hüzün
Mevsimin sahipsiz keşkesi bekler kaldırımda
Göremezsin
Bir özün kalır geriye
Suskuda isyan
İsyanda savrulan çocuklar olur sokakta
Nasıl olsa
Kutsar ruhu umut kokan sokaklar
Uyanır ihanetin çıplak ayakları
Öfkeli bir denizin fırtınasında
Yıkar dalgalar ne var ne yoksa
Gece vakti
Bilemezsin
Yalnız kalmayınca kalabalığın çarpmazmış kalbi
Bakır tenli umudu
Parçalamak gibi bir şey bu
Kilitli kapılar ardında
Uzak kalmak
Yarına
Uzanıp dokunamamak
Her ne varsa umuda dair
Siyah diyorum hani siyah
Gelip oturur ya gözlerinin karasına
Sonra
Kanat olur hayat
Konar bir şiir dalına
Yanar şair
Bilirim yanmak nasıldır aşkın kerbela'sında
Bir düş görür kalem hicran savaşında
Üşür karanlıkta elleri sudan kalemin
Yetim kalır duygu yanılgın uykuda
Solar mavi
Oysa umuda yürümek ne kadar yakındır insana
Umut da neymiş deyip geçme
Yokluğunda ne demek olduğunu anlıyor insan
Bir zamanlar hepimiz çocuktuk ya
Büyüdük
Kirletti bizi dünya
Her gün biraz daha
Biraz
..........daha
Biraz
..........daha...