Düşe Kalka...

ömrümüz hep

beklemek ve gitmekle geçti,

doğmuşuz bir kere

yapacağımız

başka bir şey de yok,

tren beklersin

otobüs beklersin

sevdanı beklersin

gitmenin arifesinde,

git git git

bitmek bilmez

ne yol nede umut,

çakılıp kalmışız bir kere çercevesine

kimi kader der kimi şans,

kimi de

boş ver gitsin,

yani

bir nevi fani

imtihan ertesine imtihan

mükafatları göz kamaştıran

içlerimizi hoplatan

kabulümüz sorgusuz sualsız,

hasretimize özlem

arayıp bulamadıklarımıza teselli

zemzem suyunla yıkanmış,

neyleriz

insanız işte

tüm hata ve doğrularımızla

birisine günah diğerine sevapta denilen,

bilmezler mi ki

aslında

hepsi içimizde

ya asılmış yada bir kuş gibi azad edilmiş

bir tek eksiğimiz

farkına varmak

ona tutunmak

düşsekte bir gün bir yaprak gibi

yele karışıp kaybolsakta,

unutmayalım ki hiç bir zaman

gittiğimize değsin beklediğimize de ona keza,

nasıl

mı

mesela

severek

mesela

belki de sevilerek

pastaya çilek misali,

bunu bugünden biliyorsak

kim beklemez ki kim gitmez ki koşarak acaba

bugünden tezi yok

deyip

düşe kalka

seke seke olsa da...

(Berlin,27.03.2018)