Dü/ş/eş

Gelmeseydin boğulacaktım.

Hüzün denizinde acılarla çırpınarak.

Canımda yanık izleri vardı.

Saklanmıştım hayattan,

korkuyordum.

Sabahları uyanmayan.

Geceleri kayıp,

bir ruhla boğuşuyordum yaşamak için

ve beni bulduğunda

en kötüsünü yapmıştım.

Tüm umutları yakıp,

bir boşver dolamıştım dilime.

Kaderime razı,

şansızlığıma isyan

türkenmişliğimle

ve sen geldin.

Siyah bulutların boğduğu

sıkkın canıma,

ılık ılık yağan

yaz yağmuru gibiydin.

Bir gece uyumamak istedim,

doyasıya yaşamak istedim geceyi.

Sonra uyudum ve kuşlar öterken

uyanmak istedim.

Umuda açtım kilitli gözlerimi .

Arsız bir tebessüm kapladı

öksüz dudaklarımı.

Gözlerimdeki ışıltı senide aydınlattı.

İnandın seninle yeniden doğduğuma

Kitabın ilk sayfasını araladık birlikte.

Gördük ki masalın kahramanları bizdik.

Kahramanlık yapıp

söyledik sevdiğimizi birbirimize

ve o gün bu gün.

Bu gün ve her gün,

Bana sevdiğini ilk söylediğin gün.

Aynı heycan yüreğimde

ve kendini tekrarlayıp duran

bir söz dilimde,

aynı iki kelime.

Hayata ilk kez

düşeş atmanın sevinciyle.