Düşgenesopya

Yolculuk

Kabuğuna çekilirdi okyanus

Balıkçı umudu kesince fırtınadan

Ve bir sandal terk edilirdi yalnızlığa

Ruhunda yemyeşil ormanların acısıyla

Kıraç midyelerin incisiz gülüşlerine aitti yaşamak

Kâbusu girdaplardan çok kelimeler olan şairler

Ve şiire raks eden çocukların umutsuzluğunda rastlamıştım bu an'a

Tepelerden mavi bir çarşafa aşık olan gözlerim aldanmıştı

Dokunmaya açmışken avuçlarımı

Bir kıymığa yenildim diyebilmek için yolculuğun ortasında

Aşk

Ne zaman bir Japon balığı görsem

Dilsiz martıların boğazı düğümlenirdi

Yolculuk

Şehir çöplüğüne üşüşürdü rüzgâr

Güneş alın terini çekince günsüzlüğünden

Ve bir yokluk dirilirdi Ademin kaburgasından

Ruhunda bakireliğini yitirmiş sonbaharın şahitliğinde

Aç keşişlerin nefislerinde gizlenen inciye aitti yaşamak

Şiirlerin içinde raks eden çocukların şairliğinde rastlamıştım bu an'a

Deniz kızının dudaklarında nemli anason yağmuru

Kafiyelere tutunmuş ay tutulmasına aldanmıştı gözlerim birkaç dakika için

Son vermeye yetmişken gecenin karanlığında

Ahşap bir gözyaşına yenildim diyebilmek için yolculuğun sonrasında

Aşk

Ne zaman bir Japon balıkçısı görsem

Hiroşima'nın dilsiz çiçekleri düğümlenir boğazıma...