Düşler Mahallesi

Sevgilim

Merhaba yüreğimin sesi

Sessizliklerimin nefes alışı, verişi

Gözlerimin önündeki güzel perde

Başka hiçbir gerçeği görmeyeyim diye.

Büyüyemedim sevgilim.

Hayat bana hayat değil.

Düşler gerçeklerimken değil.

Sen en güzelken, ben en hâyâl

Hep sen ve ben yokken biz hâyâl.

Düşler süpürdüm en güzel çöplüklerden düşler mahalleme.

Bir kaç ev kalmış çünkü, yetmiyor çöpleri ısınmaya.

Kibrit çöpleri kıymetli diye yakmadım, belki lazım olur diye.

Olmadı.

Giden olmadı, kalan kalmadı.

Bir ben olmadım, olmak benim işim değil.

Çöpleri süpürdüm düşler mahallemden

Tertemiz ve hep sen kal diye.

Bitmez sessizliklere arkadaş kalsın boş sokaklar.

Bir tek kağıt parçası bile acıtmasın mahallemi.

Sen sessizliklerin sevgilisi

Yanlızlığın ikizi

Tertemiz mahallemin karanlığı

Işıklar silmesin gözlerinin rengini.

Bitmedi gecelerim, sıcak evim, mahallem

Büyümek de bir ev artık, içi boş da olsa

Gerçeklerin alınmadığı mahallemde

Sevgiler akar kanalizasyondan

Hiçbir şey, hiçbir şey gibi değil.

Dünler, bugünler gibi

Yaşayıp ölür karanlıkta.