Düşleri Çalınan Çocuklar 1

Bir gün deselerdi ki bak çocuklar ölüyor

İnanmazdım ve derdim 'çocuklar ölümsüzdür'

Sonra bir çığlık duydum ürkütücü ve de gür

Baktım ki küçük melek gökyüzünü bölüyor

Cellatlar yeryüzünde özgürce dolaşırken

Büyükler para ve hırs uğruna dalaşırken

'Gökleri kirletmeyin' diyor masum meleğim

Uçuyor sonra hızla ömrü dar kelebeğim

Ardından bir kardelen uzatıyor boynunu

Sararıyor ak yüzü çekiliyor toprağa

Bu kainat bu insan nasıl takılmış ağa

Düşünürken kardelen kapatıyor koynunu

Bunca yağan kar değil nedir bu ağır koku

Saplamış kin cihana kana bulanan oku

Örtülürken üstüne kardan bembeyaz kefen

Göçüyor bu dünyadan kalbi temiz kardelen

Avlusunda düşlerin pembe yanaklı bir kız

Bakışları boşlukta gülüşü kelepçeli

Uzatıyor yavaşça tutamıyorum eli

Sonra kayıp gidiyor düşümden parlak yıldız

Örülüyor eceli uzun sarı saçında

Birden uyanıyorum ruhum kan ter içinde

Son sözü çınlatıyor yeri göğü aniden

'Uçurtmamı vurdular cevap ver bana neden?'

Ey gece! Ört üstümü kalbimde bir zelzele

Enkazındayım şimdi kanayan bedenlerin

Hesabı sorulur mu bu zulmü edenlerin

Umutlarım sönüyor ve karışıyor yele

Kurak kalplerle dolu bir dünya nasıl dönsün

Kızgın lâv gibi yürek zamanla nasıl sönsün

Doğruydu söylenenler, yeryüzü kanlı göldü

İnandım çünkü gördüm binlerce çocuk öldü