Düşleyerek Nefesini

başlangıçlarım benim olmadı hiç

yanlış anlaşılmalarıma su içirsene

her şey saçmalığın danıskasıydı

sen ben kent ve yankısız adımlarımız

flüt renkli bir çocukluk yağmur sonrası

bakımsız ve eski camlardan aşağı gökkuşağı

geçmişleri düşlemek üşütmüyor artık

sakince oturup bitki çayları içiyorum

yüzüme çarpan buğularla nefesini düşleyerek

sendeydim hep ellerim cepte

ve gözlerim kapalı

doğa türküleri dinleyerek...

en yakın göz göze gelişimizde pan...

çocuğunu öperken seni de öperdim

sendendi yürüdüğüm yollar bile

hatta ayak seslerim

ılık tutumlu mevsim geçişleri

ve

uyurken dışarıya muhtaçlığım...

ey anlamını yitikliğiyle kazanan

keder tarlam benim

karanlığı tual yap kendine

bakışlarından bir ben çiz havaya

başka yerde olmak istemiyorum

siyahından başka anavatan

göz uçlarıma uzanmasın diye hiçbir dal

bu yalnızlığı senden olduğu için seviyorum

sevişiyorum onunla

yalnızlığımla ben

ayrılmaz müzmin ikili

komik bir ağlaşma sesi

hıçkırığının ortasında

aklı selim bir çoğullaşmak arzusu...

kaç uyku boşladım uykularına

en kekre anına ağız kokunun

şehla bakışlarının en sevgili durumlarına

içten ama kötü şiirler yazarak

yanaklarına dokundu

aşk dolu acılarımı dışa vuruşlarım

sonrası

ağıt yüklü şıklığıma savruldun

kirpiklerini okşayınca

gülüşümün sonuncu iyimser susuşlu

külleniş öyküsü...