Düş/süzün

Uyandım, ilk göz açtım; muhtacım

gözlerine annemin ve sütüne; nasıl da açım.

Kırık görüntülü, mat objeler seçiminde

yetisiz, çırpınırken bitmemiş deminde

kalmışım geçzamanın; bilemem, bu düş

münhal görüntü mü? Bulutsu gri, gümüş,

renkyansısı geliyor dönerek, helezon

biçiminde; hatırladım, işte bu dün;

sanki ölmüş ve uzanmışım; ölçüsüz

göründü dünya, ilk defa gündüz,

uykuya geçmek üzereyim yeniden.

Arayı uzatmadan, hızlıca geri giden

kafileler arasında ufak ufak,

molasız adımlar atarken şafak,

düş görmüş gibi olmak son defa uyanınca,

bel ki de son uykudan; umut doğar, anca

vakit gelir, güneş parlar mekânında düş/süzün,

bitirir geceleri;

lacivert, eflatun çiçekler açar leylak ufkumda bugün,

ah! Buruk bir bayrammış bizlere

ve taşlar el öptürmez ağlayan öksüzlere!

2012 Kurbanbayramı / Elazığ