Düşten Nilüferler

sesler duyuyorum şu turuncu buluta doluşmuş

umutsuzlukla kimyalanmış an

gökyüzünde gri bir sıkıntı

sanki usulca tutuşuyor şiirler

ateşime kardeştiler

hüznü sevmeyene değmezler

suskunluğuma sığınmış bir kaç sessiz harf

topallayarak geliyor şüphe

bakakalmışım göğe

boynum bıkmadan taşıyor başımı

aklım arzuladığı anlamı fethetmeye hazır

bu kul istiyor ki tebessüme sarılsın gönül

homurdanıyor soluğum

bıkkınlık inancı sorguluyor

doğa bana aldırmıyor

haddini bil Nietzsche

kundaklayabilirim dağları

gök bilir beni ve leyla-k rengi duvarlar

bu şehir ömrümle randevuda

ömürler ki hep parçalar sokakları

yahut sokaklarda çoğalırken gölgeler

ipince yalnızlık, yaşamsız hiç

bilge rüzgâr, geçmiş çağların kırlangıcı

anımsadıklarımıza çarp

önce biz öldürdük kendimizi

paslanıyor suskun göllerin böğründe nilüferler

çocuktuk

küsmüşüz, şafağın anahtarını alıp

dönmüşüz sırtımızı

palavracılara kalmış büyüklük

ahmak ve yalakalar baş köşesinde düzenin

yine gölün tüm nilüferleri üzülecek

kendi çölümüz gibi tasarlanmış dünyaya

yine fersiz baktım

metefor ağzımın içi

yine falçatalı küfrüm çok

kimse yok

insanlık unutkan

elma dedim çık

bana bir gölün çıplaklığıyım de sevgilim

bak düşten nilüferler yaptım

sudaki görüntüyü yüzüne doldurdum

gamzelerinden açılan bir kapı, sonra bir sandal

kimse yok

insanlık unutkan

kayıp sevgiyi bulmalıyım

hüznüm, hüznüne emanet...