Düş/tü Damla

Sonsuzluktan bir damla düştü

Mavinin en açık noktasına...

Keskin bir martı çığlığı

Bozdu gecenin sükûnetini...

Yıldızlar ürperdi gökyüzünde

Dolunayın şavkı titredi sanki...

Fırtına öncesinin derin sükûtu

Yırtıldı bir kağıt gibi...

Sonsuzluktan bir damla düştü...

Önce toparlanıp kabardı usulca

Sonra yayıldı...

Yerleşti...

Beğenmemiş olacak ki

İçine düştüğü mavi düşü

Sessizce önüne serdiği

İncecik yaldızdan yolu

Usul usul ardından toplayarak

Mavinin değişen tonlarına süzüldü...

Sağına soluna bakmadı...

Durmadı...

Duraklamadı...

Toplandı mavinin en koyu ucunda...

Sonsuzluktan bir damla düştü...

Kanıp söylediği yalanlara

Karanlığın gizemine doğru

Ağır ağır uzandı bedeni...

Gitmekle kalmak arasında

Kararsız kaldı...

Açıp kanatlarını

Sonsuza

Kopmak istedi mavisinden

Yapamadı...

Geriye dönüp yeniden

Başlamak istedi

Mavilerin esrârengiz keşfine

Fethettiği mavileri

Aşamadı...

Sonsuzluktan bir damla düştü

Bir uzadı...

Bir kısaldı...

Dönüp arkasına baktı

Uzun uzun...

Bıraktığı yaldızdan iz

Silinince maviden

Topladı cesaretini...

Açmak için sonsuza

Berrak kanatlarını

Çekiverdi ellerini

Sımsıkı sarıldığı maviden...

Sonsuzluktan bir damla düştü

Köpürdü deniz hiddetinden

Kükredi rüzgâr öfkesinden

Mavilerde bir hezeyân

Karanlıkta içten içe bir sevinç...

Yıldızlar ürperdi gökyüzünde...

Titredi dolunayın şavkı...

Gecenin sağır eden sükûtu

Yırtıldı bir martının feryâdıyla...

Ve tüm saflığıyla

Bütün berraklığıyla

Teslim etti kendini

Karanlığın avuçlarına

Mavinin en açık noktasına

Sonsuzluktan düşen damla...

?İşte o günden sonra bütün mavi umutlar

Düşman oldular hep gecenin karanlığına!...?

Pendik, İstanbul, 2004