Düş(t)ük

..Ve ben seni hergün içimde katlederken hüzne bulanmış kederlerimle

Sen,arsız bir çocuk kimliğiyle yüreğime doğuyordun...

bu şehrin en çok karanlığını seviyorum

zifiri bir hüzün düşşede gözlerime

ben kırık beyaz gülümsüyorum

görüyor musun?

eskilerden dem vurup

sarılışlarımıza sığınıyorum

çığ düşüyor ellerime

yokluğunda üşüyorum

biliyor musun?

bir susa teslim ediyorum dudaklarımı

ihanetin mührünü vuruyorum dilime

ve içimdeki son kırıntılarını

yem ediyorum anka kuşuna

yok oluyorsun

yoksa...

ölüyor musun?

şimdi

huzurun adresini çizen gözlerinin

sinsi girdabından çıkar beni

çıkar ki;

gördüğüm, bir yalanın gerçekliğinde kalsın

küfrümü kamcılayan kalbim

dur!

gelme can kırıklarım ağlıyor

dehlizlerimin filizlenmeyen kasıklarında

duyuyor musun?

fay hatları geçiyor ömrümün ağrıyan dudaklarından

artçılarımın öncüsüne gebe, düş viranı çaresizliğim

iç kanamalı bir yüreğin

acıyan taraflarından

tutsaklığına esaretim

ucuz köşe başlarında boynuna darağacı arıyor

vazgeçişim

ne senden

ne de benden

-sadece-

bizden.