Düş(üm) Kimliksiz...

Vakit, hüzne soyunduğunda

Yüreğimle sırılsıklam olan

Yalnızlık kalabalığını yık al ne varsa ellerim...

Küflenmiş kabahatsiz hecelerim...

Düş(üm) kimliksiz.

Ve sahte tebessümler,

Aklanmaya meyilli kalbimde...

Gel

Vakit doldu seherde

Geçti kızgınlığı cendere içinde kaynayan

Sızılı düşlerimin...

Gülün gölgesi düştü

Uykuları hor sayan sayıklamaların

Kepaze gözlerinde...

Rengi siyaha düştü,

Gölgesi kan kırmızı...

Yankılarım yol ayrımı vicdanın...

Doğruları bulmaya yöneldi kavramlarım.

Serapsız çöle ekilmişti..

Benim gibiydiler aheste yeşermek derdi

Ve masumiyet giysisi bencilce alınmış...

Şimdi susmak düşer

Köşe başı yürekte...

Gülün ilk gölge düşümüydü

Vakitsiz seher tadı...

Derin huzmelerin içli bakışları

Derinleşti içimde...

Kızgınlığım zehir zemberek tümcelerle

İklimimde Hazal yaprakları

Sarı ve gölgesi siyah...

Yüreğim kapalı

Güftesi zillete...

Zinhar! Köşebentleri yıkar kelamım

Suretim gider...

Bu dünyanın insanı değil

Azalıyorum,

Düşledikçe çoğalıyor

Seherim...

Yüreğimin namı yıldızların

Ucuna takılı

Saplanır gece bıçak gibi yarası

Yarasalar etrafında uçuşur

Bakın ki dört duvar değil

Yanılgılar deruhte karanlığa davacı...

Oysa aleni sırlar...