Duvardaki Duyarlılık

Taş kalpli saydığın duvarlar,sırdaş olup sır saklayabiliyorlar.

Bir kader arkadaşı gibi yalnızlığını paylaşabiliyorlar.

Derdine üzülen sahte gözler kadar -nemlenerek- ağlayabiliyorlar.

İçini dökmeni sessizce dinleyip,rahatlamanı sağlayabiliyorlar.

Odun yapılan ağaçlar,oluveriyor duygularını dökebildiğin kağıtlar.

Rüzğarlara eşlik edip derdine yakıyor, hüzünlü ağıtlar.

Sürünüyor -senin gibi-yerlerde,bahtı kara yapraklar.

Bu hisleri anlayabilir mi?'''Odun''' dahi olamayan;ahmaklar.

Vefalıdır yüzü soğuk; kara topraklar,nefes alıyorken sırtlarında taşırlar.

Hem-hal olurlar, hatta ekmeğine aşına karışırlar.

Kimlik sorgulamaz,şart koşmaz,seninle tanışırlar.

Merhametli anan gibi,bağrına basıp,ebediyetle acırlar.