Duvarın Acısı mı Toprağın Sancısı mı Can Yakan

Başlarına vura vura tahammülü sınanır

Ve sonra çakılır duvara

Demirden çiviler...

Çekiç sesi, kireç kırıntısı

Ve bir kaç alçı parçası

Hazin bir öyküyle düşer yerinden;

Yanında kırık düşler

Ve yazılmayı bekleyen umutsuz hayatlar

Serilir yere boylu boyunca,

Üzerinde dans eder yüksek ökçeli ayaklar...

Hangimiz duyduk

Kaç öyküsü oldu duvarla çivinin,

Okunmadık, bilinmedik

Kağıtla kalem gibi ne çok hatırası...

Çivi duvarın, kalem kağıdın korkulu rüyası

Ve rüyalarla başlayan

Üşüyüp, terlemeler, hastalanıp ölmeler...

Ölüm deyince; gölgeler, oksijen,

Meyveler, yapraklar

Ve çiçeklerle bezeli ağaçlar geldi aklıma;

Kulak verdim acı türkülerine

Ne çok dertleri varmış meğer...

Oyuldukça gözleri,

Yakılıp küle döndükçe özleri,

Karanlığı deler acı çığlıkları

Ve her çığlıkta kanatsız kuşlar gibi

Toprağı öper kömürden parçaları...

Unutulur mu hiç

Zehir kokan simsiyah nefesleri...

Ağaçlar, yani ormanlar,

Doğanın dilsiz tanıkları;

Hiç uğruna durmuş solukları,

Faili meçhul cinayetin kurbanları

Merak içindeler:

Varlıklarındaki fayda mı

Yokluklarındaki felaket miydi aslolan,

Neydi yakılmalarındaki tercih sebebi?..

1 Mart 2013/Ankara