Duygu Efsanesi

Bazen bir ay doğar ya

Akşamın ilk vaktinde

Bazen bir güneş çıkar

Bulutlar arasından

Bazen fışkırıp çağlar

Sessiz akan bir ırmak

Dans eder bir ahenkle

İnciler deltalarda

Bir duygu efsanesi çırpınır

Gözlerinden gönlüme akar

Bir zaman tüneline girer

Ay sabahın ışığını görürse

Bazen çocuk olur ya insan

Taşar içindeki duygular

Bazen nazlı bir çiçek olur

Koptuğunda ağlayıp solan

Bir demet gül alır eline

Altın damlar sanki dilinden

Dökülür nağmeler gönlünden

Başı önde sevdaya tutsak

Sonra derin bir sessizlik

Bir rüzgâr başlar fısıltıyla

Öylesine bir duygu yüklü

Denizde dalgalar şiir olur

Ve bir şair ölür sonunda