Edebini Terk Eden Aşklar Da Ağlar

Yolların, vedaların, kavuşmaların

Kıyıyı okşayan başına buyruk dalgaların yolcusu

Gidişin olacaksa gelişin

Git, gelme! ..

Bırak, aksın tersine bu nehir

Döner gelir, bulur ıslak bakışlarını yeniden.

Eğme başını ne olur

Eskisi gibi bak güneşe!

Zararsızdır kendi coğrafyasını okşayan bulutlar

Perde perde açılır, aydınlatır yüzünü

Gülümser gizlice.

Sen ki ey aşk;

Kendi günahında yıkanan,

Kendi tezgahında dokunan,

Tehir nedir bilmeyen

Bir sıla özlemi, bir kalp yarası değil misin?

Kirlenme esaretin asi yüzünde,

Korkma gönüllerin kutsal türküsünden

Soğumaz sır dolu yüreğin

Korkma!..

Rengini yitirmiş olsa da geceler

Bitimsizdir hayaller;

Senindir aşka kanat çırpan yarınlar,

Tohum ol çılgınca düş toprağına

Sarmaşık ol, dolaş gönül ağacına

Burcu burcu aşk kok, çiçek aç

Şarkılarla, şiirlerle mayalan.

Bestelen, düş dillere.

Biçim değiştirsin sevdan üşüyen ellerinde

Ağlasın gözlerin Islak ıslak

Utanma!..

Bıçak keskinliğinde bir ezgidir aşk;

Okyanusa bırakılmış bir köle,

Acı bir çığlık, acı bir yaşam

Ya da bir asır kadar eski,

Bir asır kadar uzak...

Unutma!

Gündüz ışıkta titreşen kar taneleri

Geceyi bekler tutunmak için sokak lambalarına;

Göz kırpar, eritir, tüketirler şekilli bedenlerini

Ağlar içten içe, yanar canları.

Sen de ağla, sen de akıt gözyaşını

Ayıp değil ki ağlamak;

İpi doğru çekilmeyen kuklalar da,

Edebini terk eden aşklar da ağlar...