Eflâkın Gözyaşları

Zaman geçer mazimiz kalır kalpte azade

Baki olan 'an' idir ne şaşalı ne sade

Yağar baran, eser yel memnun olmaz beyzade

Öyle bir hayattır ki koparır ceng-ü cidal

Nice olur bu cenkten sağ kalır isen ahval

Yürekler gamsız sağır, boş ruhlar ise üryan

Müphemdir vakt-i ömür mahşer- i alem ayan

Sevapsız her bir nefes nasıl olursa ziyan

Gelecek elbet bir gün fani dünyayla firak

Dar-ül kararda her kul anca edecek idrak

Sevdalar fani iken kederler her dem baki

Gam şarabından doldur gamlı içsin ey saki!

Canhıraş vaveylalar doldursun arşı ta ki

Eflâkın gözyaşları hızla akana kadar

Kalpgâhın alevleri fecri yakana kadar

Yüreğime saplanır gülünden kopmuş bir hâr

Sedâsızca boğulur maşuğa hasret bir yâr

İdrak etmez sevdayı ruhunu gömmüş ağyar

Kâinatın kalbinden doğan canlarda cefa

Hazan yaprağı gibi ruhta soluyor vefa

Göçüyor bu diyardan vakti gelince adem

Almıyor hiçbir fani ne derece ne kıdem

Günahı üzerine giyiyorsun ya madem

İki cihanda evin kalbindeki harabat

Baki olan merhamet, yürekte sabr ü sebat