Efsane Varlığım

papatyanın son yaprağı, sevmiyor, dedi

ellerim kan içinde

limanını kaybetmiş gemiler gibiyim

inan bana sensizken

nereye gitsem

güneşimi kaybedeceğim

ülkesizim

lal olmuş dilsizim

şimdi seni ararken gözlerim

en dipte kimsesizim

nerdesin

sen umudum

ellerinden tutup yürüdüğüm

nurum

inanıp güvendiğim

sırılsıklam sevdiğim

efsane varlığım

vursaydın kanamayacaktım

ismimi unutsan ağlamayacaktım

yine de hep bekleyecektim

olmadı bu yaptığın, hiç olmadı

rüyana dalmışken

uyanıverdi gözlerim

muhtacım sana, sen yoksun...