Eksik Sayfasıydın Hayatımın

Sen,

ertesi kolay olmayanım

inadına takılı umut renkli uçurtmam

dilim ağıtları söylüyor artık

koca bir şehirdir sana bulanan

gel ki kaybolmasın doğanın hiçbir rengi

tüm harflerin, kahrını yüklenmesin omuzlarım...

Sonra,

sessiz çağlayanda sürüklenir yüreğim

savaş uçaklarına çarpar güvercinlerin düşü

en derin kuyuya düşen keman

büyüdüğüm sokaklar daralırken çalar yalnızlığı

hep, kendini unutur haykırışlarım...

Bir ses değer titrek avuçlarıma

sessiz bir çığlıktır varlığın, kanarım.

Kimin ruhunu çaldın

kimin gönlünde yıkandın da

yeniden giyindin hüzünbaz yağmurları

bağışla, kıyım yok hiçbir denize

bitmeyen bir kışa darılır sonbaharım/

Kaçıncı susuşu satırlarımın oysa,

seni çizdim düşlere bir kuş yağmurunda

kelebek kanatlarında mavilikler diledim

hiçbir izine rastlamadım haritalarda

belkide

sen benim eksik sayfasıydın hayatımın

ve geceye düşen

son veda şarkım...

Hadi çöz yüreğimin iplerini de

türküler, şiirler yoğur sitemlerimde

yüreğimde sabahla gün be gün

belki

bir ölüm sunar toprak kokan bakışlarım/

Yalnızlığımla çoğaltma beni fazla gelirsin

kırgın bir notadan serzenişlidir akortlarım

penceremde eylülsü bir hüzün durur

ve sensizliğe kurulur tüm saatler

içimde hep,

savunmasız bir günah taşırım

en son sana bulanır tüm sevaplarım da

ağlarım...

Sen yinede,

sus şiirlerimin üstüne üstüne

göğe açık ellerim

ve yoksun diye soğuktur her mevsim.

Kendini bilmez bir rüzgarım şimdilerde

kendini kaybeden bir kervan

dilinde bir ahh,

gönlünde binbir günahım.

Ey benim nemli mevsimim

ey benim ağustosum

ey benim cumartesim

hep, eksik sayfasıydın hayatımın.