Ela Sancılar

Gece gibi sessizken

Perdesi oynamayan mabedimin

Boz sokaklarında

Yazgımın başakları

Almayı bilen gönlümün

Sırrıydı

Saklısında

Gözlerinin uçurum elası

Güneşin denizlere eğildiği

İklimin kadını

İçimi çektim

Duydun

Duymasaydın

Donup ölecektim beklide

Örtmedim

Sızımda girdiğin diplerimin

Yüzünü

Günceme yel üfleyen sesin

Bizli zamanlar düşürdü

Geleceği ektiğin toprağıma

Ağrılarımı emen doğurganlığında

Çatladı kabuklarım

Tamamlandı

Sancılar___________