Elde Var Yürek

Yüzmeyi öğrenemedim bir türlü bu gözyaşı denizinde

Batıp çıkarım içine,

Ne kadar alışmış olsam da kedere

Boğulurum

Ölüp dirilmekten yorulurum,

Alnım yanar pul pul tuz içinde,

Avuçlarımın içi yara

Biliyorum bu kanı nasıl sileceğimi ama

Pansumanda hünerli artık ellerim...

Yüzünü hatırlayamadığım sabahlar çok utanıyorum

Birden irkilip

Aynanın karşısında ellerimle kapıyorum gözümü,

Yalnız kaldığında insan öyle çaresiz

Konuşuyor kendi kendine

Aynalar

Duvarlar

Dalgalar dinliyor,

Anlatmaya can atıyorum seni

Görüyorlar mutlaka halimi,

Tesellisinde kadehlerin

Omzuma düşüyor aniden bir dost eli...

Yakıyorum içinde olmadığın düşlerimi

Isınıyor parmaklarımda

Üşümüş bir yanlışın utancı,

Ne kadar alıştıysam bu dumana

O kadar geç kaldım sana sarılmaya,

Yaşadığım kadar nefret ediyorum zulümden

Yaşadığım kadar onur duyuyorum bu yolda yürümekten

Yalansız sevildiği için yar,

Yalansız sevildiği için, uğruna zindanlara katlanılan...

Geç kaldım dağlara dönmeliyim,

Dağlara döner gibi sana dönmeliyim,

Sana döner gibi alanlara,

Yorulmadan ve ağlamadan adım adım,

Özledim meydanları

Ciğerlerim parçalanırcasına soluk soluğa

Omzuma mayıs rüzgarını yükleyip yürümeyi...

Herşeye dayanır bu yürek

Bir özlemini anlatmaya dayanamaz,

İçinde tutsağım dar bir vaktin

Ne çabuk akşam oluyor

Sabaha dönmeliyim...

Geç öğrendim

Her düşenin

Her sevenin

Bu yürekten başka

Elinde var hiç...