Ellerim

Ellerim on parmaktı

Ve hepiniz gibi

On tane kuştum

Pek çoşkun

Pek yaman

Her biri ayrı bir bahçede çalışan

On ayrı bahçıvan

Bir yanım papatya

Bir yanım gül

Bir yanım on ayrı iman

Birbirine karışıp,birliğine dokunmayan

On deniz aşarlardı her dokundukları insandan

Kimi mavi

Kimi turkuvaz

Kimi dingin öylece

Kiminde bin türlü rüzgara çırpınır

Ah o güler yüzlü kuşlar

Onur duyardı onlar

Değdikleri her bulutun bereket yüklü duruşundan

Bulut akarken yere

Dururdu onlar el pençe divan

Doğurana saygıyı öğrenmişlerdi yaratandan

On göğün yüzüne uçarlardı usanmadan

Baktıkları her kirpiğin kıvrımından

Çocuklar koşardı yeşile

Renk ayırmadan

Çocuktu onlar

Çocuktu o parmaklar

Parmaklarımda çırpınıyor o kuşlar...

Dedim ya

Kuşları vurursanız

Ölür çocuklar

Ölür parmaklarıma saklanan

Bir yaşam geçmiyor şimdi parmaklarımdan

Ellerimdi oysa bahçıvan...