Ellerim Beyrut Sokakları Ardında

isyanlarıma 'şehr-i küçük' şerhi koydu

yağmur damlası yüzüyle kız

kan/sızı kesiklerime gömüldü

inadına beyaz tebessümle

iliklerim açıktı ayaza

sevdim ya kış güzeli gözlerini

ahmak yüreğimde zürefa düşkünü

candan çizgi çektim gidişine

tırnaklarım kan sızısı

ellerim beyrut sokakları ardında

korkan is/yanım

ruhumun eşraf saatiymiş

şehir beni yıkarken siyaha

alev kuşum

zemheride üfürdüm yüreğimi sana

tamda bu şehrin semalarından

sokakların yalanları bile

üşürken kaldırımlarda

tarifsiz yanıyorum şimdi

şehirde küçükmü/ş

büyük düşlere ki

dökülüyorsun avuçlarımdan

alevlenen yüreğimin soğuk yanına

kokunun dağ yamaçlarıydı rüzgar

gülerken ufkumun mavisine

şimdi göz yaşına yağlı ilmek

kalemim cellat

kendini idam ediyorum kendime

ve acımtırak bir nota dönüp duruyor

'es'in gölgesi çivili dilimde

sen doğurgan ümitler ölürken s/ustun

kader dökülür yazısından

yaz dilinin buçuklu hesaplarını

yokluğun tehditken şakağımda

az sonra

bir fincan kahve olur dudaklarım

müstembel çarşı kahvesinde

telvelere de yalan ya

köpüğü bahane

kaç vakit söyle

ey yanağımın yağmur damlası

ey cam çiçeğim

kırıldığında hiç olmayacak kokun

duvağın açılmayacak matem/in gelin/ce

mühürledin gözlerini yolların uzağına

belki devrimlerini sorgularım hayatın

belki şiir falına bakarım bir çocuğun

belkileşirim hatta kalabalığın kuytusunda

ama silinir gidersin sende

kork/akça teninin gizeminde

ellerin eskici naralarında

isyan köşe bucak

boğarken şehri

sesim sesine son kez karışır

el/veda ziyaretleri

elleri musallada

son sallanış sessizce

'iyi bilirdim'

dilime pelesenk işte

13.04.2013 / Şair-i Gülhan...175