Elli Keder Kuşluğu

oyulmuş iniltilerden düşüyorum

ellerimle kedi merdivenlerinden

uslu gemiler taşıyor yükümüzü

uzak kıyılar evim dediğinden beri

evdeşiz saçaklı geceyle

ağlaşan dilsiz sırım göğümüzü tutan

kadırgadan incinen ezgiler dökülüyor

kaygısız bir acıya yakılan

dün değilse yarın, olmasa da bir ömür

sormadı sabah,

kavuşunca nedir beklediğin

kör küheylanın rahvan koşusuna yetişemedim

arınıp durulup harflerin hengamesinden üç harfe sığındığımı

hiç!

diyemedim

en çok denize verdiğim kendiliğimi

saçlarımın dalgasını

ellerimi kumların ayasına

göğerir baksan yüzüme çivitane

sabrıma özenip taşerir

içime esneyen günler doğardı

diyemedim

düşüyorum

tenha piroz kayalardan

adadın mı ki tutmuyorsun ellerimden