Elmanın Mevsimi

Kuşkulu indi gece, sırtıma

İlk, Soru işaretiyle tanıdım cümlemi!.

Kimdi gölgeme, ayaklarını silkeleyen?

Neresiydi, o eskitilmiş yanağının sürgün memleketi?

Ücra sırıtmaların...

Kalabalıksız yankıların, acemi ustası nerede?

Yasal olmayan acıya bulaştın bir kere

Elmanın mevsimi değil ,çık ortaya!.

Göz bebeklerimde, içi boş kundak

Bana, bir masal daha anlat!

İnanayım.

sapanımı çaldın

Kır!

Göğsümde uyuyan, kapalı gözlerinin camlarını

Güneş görmeyen, çocuklar çoğaldı.

Satır atlamak, zor

Annem yok!.

Öğrettiğin son cümleden, virgülden sonra

devam ediyorum...

Üryan satırlarda üşüyen, bir yığın ah'ım var

Kimisi, taze! dalından düştü.

Alırmısın?.