Elveda..

Bir yok oluşa doğru sürükleniyoruz

El ele tutuşmuş, son birliktelimizde

Belki bir gün yine aynı yerde

Tesadüf belki de aynı saatte karşılaşırız

Hatıralar dolar gözlerimize

Mutluluktan akan yaşlar o anda

Acıdan, ayrılıktan süzülür

Bizim gibi yolun sonuna geldiğinde

O da düşer sonsuzluğa

Kimsesizliğimizi sığdırıp boşluklara

İkimizde vazgeçmişiz çoktan bu sevdadan

Sevgiyi aşkı unutup

Sırf üzmemek için kenetlenmiş kalbimizi

Devam ediyoruz

Belki ilerde biter diye bu hasret

Bir ömür boyu sürer diye bir umut

Yorulmuşuz, konuşamıyoruz

Kelimeler yorulmuş

Söylenecek söz kalmadı sanırım

Elveda demekten başka...