Elveda

Cenaze

Ay görünce ağaçların üzerinde

Hatırladım gecenin kulağıma fısıldadığını

Ölümün sesiyle sonsuz yalnızlığını

Geçmişe veda ederken...

rüzgarın uğultusu eşlik etti

Yaşlı ağaçların umursamayan sessizliğine

Toprak çağırıyordu beni

Kendi cenazem için mezar kazarken

Yağmur bulutları örttü siyah gökyüzünü

Kurumuş ağaçların arasından

Soğuk damlalar düştü kazdığım çukura

Kendi cenazemde tabutumu sürüklerken.