Elveda Sevgilim

Sessizlik kaplamış dört bir yanımı

Dindiremez kimseler benim kanımı

Söküp atamıyorum ben sol yanımı

Yokluğun acıtıyor benim canımı

Gözlerinde dalıyorum uykulara

Çıkıyorum her defasında karanlık sabahlara

Üşüyorum, yaşayamıyorum sensiz dünyada

Yürüyorum ulaşamıyorum bulunduğun diyarlara

Kavuştu sonbahar yaprakları toprağa

Alıştı bedenim sensiz yokluğa

Haykırır oldum şimdi ben boşluğa

Elveda sevgilim karıştım ben karanlığa