Emanet Gülüşler

Serçeler cıvıldarken yeşeren ağaçlarda

Buz yanığı şiirler sekiz oktav düşüyor

Notalar oynaşırken dalgalanan saçlarda

Dilimde pusu kuran nağmelerim üşüyor.

Hasreti anlatıyor dudağımda bir ıslık

Neden her taraf kara aydınlıkken ortalık?

Neden ben büyüyorum yalnızlığın gözünde

Neden bana göz kırpmaz gülistandaki güller

Adım mı anılıyor hicranların sözünde

Alevlenip yanarken neden sarıyor küller?

Rüzgârlar esin biraz beni kuzeye sürün

Özlediğim günlere yeni baştan döndürün.

Bir tutam neşe verin boş duran avucuma

Güneşin iplerinden renk renk salıncak kurun

Işıklar yapıştırın ince parmak ucuma

Fırtınayı yok edin beni rüzgârla vurun.

Altın tepsi içinde kim sunar ki bereket

Gökte ateş olmazsa ısıtmaz beni ceket.

Tutuşan tutkuları zümrüt ırmağa atın

Dalgalarla söylesin şarkıları şen şakrak

Duygu damlalarını deniz tuzuna katın

Kimsesiz sevdalarla sarıp sarmalayarak...

Dudağımdan koparın emanet gülüşleri

Kucağıma bırakın tatmam için düşleri.