En Çoğu Değilim Kimsenin

Eskiye döndüm ben

Yokluklar karbon kağıdı

Kullanmıyorum sevme hakkımı

Tuhaf bir teslimiyetteyim

Gönüllüyüm gidişlere

karanfil takıyorum dünün kulağına

Şeker veriyorum,

Ağzının tadı kaçmasın diye

Bütün aynalarda ben varım şimdi yüzlerce

İki yanı da hayır bozukluklarımın

Aynı parfüm ayrı kokarmış

Tene sürüldüğünde

Renk körüdür ya akrepler,

Kırmızı görüyor yarını

Yelkovanların da perdeli ayakları

Ağlama duvarlarını boyuyorum renklerimle

Göz gözü göremiyor bu günlerimde

Bütün eyvahlar topuklu,

İç dünyamın gürültüsünde

Huri olurum denmese de cennetime

Odun olmayacağım kimsenin cehennemine

Gece de salgın gibi

Kahkahalar arıyorum kullanılıp atılmış

Bir vardı, iki yoktu,

Diye devam eden hikayelerde

En çoğu değilim kimselerin

Boş ver amanım boşluğumda

Falan ,filan eskilerim

Ya da,

Hadi canım sende

Dolaşıp duruyorum,

Düz yürüyemeyen yen/geçlerle birlikte

Basıp geçerek dünlerin üzerine

Çıkasım da yok,

Muradına erenlerin kerevetine

Aslına rücuyum eski dilde,

Biraz da cezai müeyyide

Şiiri de bırakıp,

Roman yazayım diyorum yakında

Adını da koydum şimdiden

Belli/s/sima harikalar diyarında

suadiyeocakikibinyirmibeş

Demir Mutlugil