En Çok Eylülde Ağlanır

-ömrümün önünden geçerken

ansızın düşlerimin ellerine düştün

mavi ılık-

kirpiklerimden serpilirdi

sen sabahlarıma şehrin gülleri

beni sana yazardı utangaç tebessümlerin

sevincim güneşin çemberine dolanıp

günü ışıtırdı göz göz

mor basmış günbatımlarına

selam dururdu ay ve deniz

buluta merdiven dayayıp

bir öpücük kondurmak gibiydi

seni sevmek

ya da

vazgeçilmezliğinde

nefessiz bir ömürdü yaşamak

seni yâr diye sımsıcak

sineme sardığımda

ılgıt ılgıt aşktan meşk düşerdi

tül sarılı yüreğime,

arka sokaklara saklanırdı

kül kokulu yalnızlık

yarının göğsüne sararken seni

avuçlarımda en çok özlediğimdin

rüzgâr içimde tuttuklarıma kucak açarken

her suskunluğum çığlıktı,

adınla başlarken gün

baharı b/içerdi gözlerim

gözlerime kapanırken sevi

yana yakıla eğilirdi kuş bakışı hayat

yıldızların göğsüne toplanırdı nefesim

gözlerin gözlerime biat ederken

senler biriktirirdim

ıslak aşk k(d)okusunda

avuçlarıma hayal bırakırken sen

gökyüzünde gerinirdi ay

gözbebeklerimin gölgesine

saklanırdı gülüşlerin

ne kadar çoktuk

ne kadar aşktık

nasıl savrulduk

dökülmüş yapraklar arasında

rüzgâr bir başka yöne esti uğultulu

biz gazeller arasında iki gölge

demiştim,

aşk yağmalanırken

gün gelir

düş serçeleri bulut taşır

ve

anılara en çok

eylülde ağlanır

eylül türküleriyle...