En Sade Haliyle

öğle güneşiyle çöken kabullenilmiş sessizlikte

ayağı sakat karıncayla konuştum sanki terli susamış

hiçbir ayrıntıyı kaçırmak istemiyorum sonsuz acunda

seni sevmenin yükümlülüğüyle atıyorum her adımımı...

duygularımı eritmeye çalışıyor sanki temmuz sıcağı

okullar kapalı

çocuklar uyuşuk uyuşuk yemek uykusundalar

gene de uzaktan zamana çalım atan ince sesli oyun coşkularıyla

yüzünü güldürüyorlar bakımsız apartmanların

sonum en sade haliyle hayatın içinde

ve seni düşünürken...

çılgın temmuzla cebelleşirken başıboş köpekler

yaprakları dallarına küs ağaçlarda kuşlar moralsiz

geçkin yaşlarıyla mahallenin efendileri

limonata serinliğinde gecelere havale ederken

yorgun heveslerini...

nemli odalarda uykusuz kalmayı seçiyorum

gündüz suskunluklarıyla ağlamaklı

duvarlara sığmıyor kalbim

senden başka kimseyi eve almak istemiyorum...

çöpçüler tüm dünyayı temizler gibi şefkatliler

pürüzsüz huzurlarında özgürlüğün yakınlığı

karşı binaya yeni bir ev taşınıyor

ama ev sahibesi hala dolu dolu özlemlerle yüklü

anlaşılan özlem taşımak ev taşımaktan daha zor

güneş demoklesin kılıcı gibi tepemde güya

senin olamadım ama

kahramanıyım üşümenin...