Encam-ı İnsan

Rüzgârın ıslığında hüznün buruk ezgisi

hicran yanığı gözlerde pus

ellerinde karlı güz gülleri

her dilden, her ırktan insanlar gelip göçüyor

iz bırakıp usumda.. İnsanlar

Öykünüyorum

Acı aynı her dilde

her dilde sevinç aynı

Bir kez açılmaya görsün yüreğim

çatlaklardan sızan su misali

sızıp gidiyor sözcükler içime

içimin en derinlerine

tuzlu, kumlu denizime

Çünkü;

nehirlerde durmuyor sınırlarda

bir ayağı öte yakadaysa dağların

bu yakada mutlak öteki ayağı...

'Dinledikçe anlıyor ki insan

hüznün dili, kederin dini, duyguların sınır taşı yok'