Enigma

Sessizliği arındırıyoruz kendi kabuğumuzda

...

Koyu gölgelerde dönüşümün enerji kopukluğu

Mavi ışık yalnızlığa

Bakıp bakıp pencere kıyısına

Bir gülü gönlünce açıyor yokuşlarına

Sen bensin desem

Has bahçelerde zaman

Gecelerle yanıma sokulan

Ki,

Uykum seni düşünüyor

Seviniyorsun..

Karanlığı saran çiçekler

Küçük avuçlarımda büyürken

Vermedim sesini deli rüzgara

Hiç işittiniz mi

Sır küplere sızan soluğumu

Ya da ince bir beli sardınız mı

Parmaklarınızla

Çokların bittiği yerde

Çok uzaklarda

Bir enigmanın koynunda

Çözülüyor harflerim

Sahnenin arkasında ne yana yürüdüğümü bilemezsiniz

Yorgun duvarlar

Sağır kapılar ve

Gülüşleri sessiz adımlar

Ahh..

Şu saatler

Ağır zamanlar

Gözyaşı çukurunda dinlenen

Ahh..

Safiyane yanımın gizil mutluluğu

Suya düşen yıldızlar gibi parlayan

içimde..

Ufka bakıyorum

Tezce aşk yanıyorum dışarıdan içeriye

Çizgilerin nasıl derin yanaklarımda

Saf bir portre beyazlar giydirirken

üzerime..

Kaldır avuç içlerinden yukarı güneşi

Aklından geçiyorum

Ay çiçekleri bana b/akıyor

Sevincim diri

Ayakkabılarım

Kırmızı..

Şaşırtmak istese de gürültüler aklımı

Adını yalnızca ben biliyorum

Ruhumu okşasa da saklı yüzler

-siz orada mısınız-

Bakmıyorum arkama

Korkmuyorum kılıçlardan

Aynadaki yansımada

İkinin biri

Ki,

Kalabalık şehirim

Ürkek,çekingen,saygılı

Bir bakış dokununca sesime

Eğilip yerden yıldızları alıyorum

Kimse olmuyor dudaklarımda

Oysa içeriye sen

Giriyorsun..