Eprimiş Epizotlar

Sinsice ufkun ellerine düşer gün

Vicdanını sorgulayanlara ruhunu sunar

Yorgun kanatlarını karanlığa vurur kartal

Kadim ayaklının -iki teli kırık sazı-

Ve gülüşleri yitik tüm gözler

Arkasından gökyüzüne süzülürler

İhtimal sarhoşluğunda

Gece sükuneti içmiş

Vefalı sessizliğin

Fedakar suretleri

Onlar karanlığa biat etmiş gölgeler

Dalgalanan görüntülerle dans eder

İçlerinde...

-Çoktan sona ermiş biricik şimdisi olan-

Ahenkle uçup uhrevi mabedine konan

-Geçmiş zaman-

Ne Mehtap ne Yıldız

Karşımda hiç tanımadığım bir ten

Yaslanmış omzuma

Bu gece...

Ya sen öleceksin diyor ya ben