Eprimiş Zaman Kırıntıları

Bir ayağı çukurdaydı gençliğimin

Hayatın keşmekeşinde

El yordamıyla bulmuştum aşkı

Ve denize bakan pencerelerden dalardım hep

Yakası açılmadık efsunlu hülyalara

Yaşanmış kırık dökük senli anılardan

Ve uzun kervanlar kadar uzun gecelerden

Gümüş çiğ taneleri yağardı arka bahçeme

Üşürdüm en az hatmi çiçekleri kadar

Ürperirdim.

Titrerdi adın dudaklarımda

Aşıktım mecnun kadar.

Cüzdanımda bir resmin,

Buruşmuş bir mektup

Göğsümde taşıdığım,

Ve sol yanımda o ince sızıyla

Neresinden bakarsan bak

Aşıktım mecnun kadar

Tepeden tırnağa

Sen dolaşırdın damarlarımda

Sancılı zamanlardı

Zaman hasret doğurmuştu.

Çıplak ağaçların,

Cılız gölgelerinde

Şiirler yazardım bitmeyen hasrete dair

Umursamazdı ne yosunlu taşlar,

Ne köpük köpük deniz,

Nede uzaklardan geçen balıkçı tekneleri

Hüznümün sadık refakatçisi gözyaşlarımı...

Bazen bir film olur bazen bir şarkı

Ve için yanarak yaşanır ancak

Hasret anlatılmaz gülüm