Epsem

yıllardır

avuçlarımda biriken tortu

köhne yolların toz bulutundan değil

olsa olsa

d’inmeyen sancısındandır aşkın

güvertesi su almış

hayal yüklü gemilerimin

bütün güzergahları sana doğruysa hala

epsem ol aşka

dinle içimin sesini

nasılsa

kuş seslerinden yaptığım

ve bozkırın derinliklerine usul usul süzülen

o türküyü hiç bilmeyeceksin !

tükenir ömür bile

ve yalnızlık dudağıma yapışan bir fahişeyse

parmaklarımdan dökülen mürekkep

müphem bir iç çekişe kan sızdırır

mevsim güz ise

kırılır gecenin eklemleri

gümüş yağmurlar yağarken sabah ezanına

yabancı bir mevsimden dökülen

saklısında yakamoz halkaları oluşturan

kollarımın asılı olduğu çarmıh parıldar

-ki

saçının teliyle dikmiştim yaramı -

kendime sığamıyorum sevgilim

göz bebeklerinde mezar kazı öldürdüğüne