Erdem Gönderinde Sevgi

Kana susamış bir güdü

Damarlarımıza sinmiş;

Ortamını bulduk sıra,

Yüze çıkmakta arsızca...

Saldırmak, dişlemek, vurmak,

Çarpa-çırpa parçalamak,

Vahşi, soysuz, dolu-dizgin,

Yılkı aygırınca gemsiz,

Pusu kurmuş nefsimize,

Kırdırmakta bizi, bize...

Öfkemizin rüzgârından

Alıcı kuşlar ürkmekte;

Yakamıza taktığımız

Güzelim çiçekler bile

Hırsa tamah ilençlerle

Isırgana dönüşmekte;

Ben-merkezli onca dilek,

Kalbimizde üşümekte...

İnsan, her yönüyle insan;

Amma ' insanlık ' denince:

Erdem gönderinde sevgi,

Özgür, olabildiğince...