Erdik Gönül Yapmaya

Kalanlar utanır mı bilemem bebeklerden

Bir tek şey var utanmaz Tanrı utanmaz yerden

Gökten yere düşerken damlalar teker teker

Sele dönüşür adı köprü çöker yol çöker

Alır gider elinden umut tomurcuğunu

Parçalar deryalarda eşini çocuğunu

Tanrı ve tapıcılar vahşetinde kusursuz

Duman duman içinde karanlık ve şuursuz

Arasan bulamazsın derman olacak bir şey

Belki neyzen küfreder neyin nefesinde ney

Tavuk insanın başı aslan ve kurdun dişi

Kime tecavüz eder tapıcının her işi

Kalmamış bu dünyada zaten yokmuş merhamet

Ey merhamet sahibi var git Tanrını affet

İster isen affetme ne gelir ki elinden

Ne gelir ayağından dizinden ve dilinden

Gözü deşilmiş aklın baktığı hep karanlık

Cahil olan söylerken bu yaşam zaten anlık

Tanrı zulmünde üstat eğitir çırağını

Yaksın senin de gökte ateşten çerağını

Biz ki aşkın ehliyiz alışmadık tapmaya

Ne yaktık ne yanıldık erdik gönül yapmaya